Addamu Pratibimbamu

Share Button

 

ఆంధ్ర ప్రభ 27.05.1970

మార్చి నెల ! వేడి గాడ్పులు ఈ చెవిలోంచి ఆ చెవిలోకి కొడుతున్నాయి…
మధ్యాహ్నం మూడు గంటలయి ఉంటుంది. పర్మిషన్ తీసుకొని ఆఫీసులోంచి బయటపడ్డాను….
కోటీలో సామానులు కొనుక్కొని పధ్నాలుగో నంబరు బస్సు స్టాపుకు వచ్చాను… అంతా నిశ్శబ్దంగా ఉంది… బహుశా అప్పడే బస్సు వెళ్లిపోయి ఉంటుంది…
ఉస్సురని నిట్టూరుస్తూ వెళ్లి నీడలో నిలుచున్నాను మొహానికి పట్టిన చెమట రుమాలుతో తుడుచుకొంటూ…
ఉమెన్స్ కాలేజీలో చెట్టుమీద కాకులు కావుకావుమని అరుస్తున్నాయి…. వాటి అరుపుల్లో కూడా ఒక లయ ఉంది… మల్లెపూల వాసన గాలిలో తేలి వచ్చింది…
పక్కకి చూశాను…. ఒక తల్లీ, కొడుకూ కాబోలు నిలుచుని ఉన్నారు…. ఆవిడికి ఇరవై అయిదేళ్ళుంటాయి…. అందంగా ముడిచుట్టుకొని ఒకపక్క మల్లెపూలు తురుముకొంది…. ఆ అబ్బాయికి మూడు నాలుగేళ్లుండవచ్చు…. ముద్దుగా, ఆరోగ్యంగా ఉన్నాడు….
కాకుల అరుపూ, అప్పుడప్పుడు ఆ కుర్రాడు ముద్దుముద్దుగా తల్లినడిగే ప్రశ్నలూ తప్ప అంతా నిశ్శబ్దంగా ఉంది….
మల్లెపూల సౌరభం… మామిడి పూత వాసన అన్నీ కలిపి ఓ వింత అనుభూతిని కలగజేస్తున్నాయి….
చిన్నతనపు తీయటి జ్ఞాపకాలు మనస్సులో మొదలసాగాయి…
నదిలో ఈతలు… తోటల్లో దొంగతనంగా కాయలు కోసుకుతినడం… తోటమాలి కొట్టడానికి వస్తే చిలిపిగా ఏడిపించి పారిపోడం…
పోటీలుపడి గాలిపటాలు ఎగరేసుకోడం… కుస్తీలు పట్టడం… మళ్ళా కలిసిపోయి ఒకరి భుజాల మీద ఒకరు చేతులు వేసుకొని బడికి పోవడం…అన్ని జ్ఞాపకం వచ్చాయి… అప్రయత్నంగా ఓ నిటూర్పు విడిచాను.
భౌంయిమంటూ ఒకటో నంబరు ట్రైలరు బస్సు దూసుకుపోవడంతో కల కరిగిపోయింది.
కళ్లకి చెయ్యి అడ్డం పెట్టుకొని బస్సుకోసం చూశాను. నాకు కావలసిన బస్సు తప్ప అన్ని బస్సులూ వెళ్లిపోతున్నాయి.
ఇంతలో నలుగురైదుగురు కాలేజీ అమ్మాయిలు వచ్చారు. వాళ్ల నవ్వులూ కేరింతలతో నిశ్శబ్దమంతా ఎగిరిపోయింది. అప్పడే యౌవ్వనంలోకి అడుగు పెట్టిన వాళ్ల కళ్లల్లోని రంగుల కల లింకా చెరిగిపోలేదు….
నేనూ ఒకప్పుడలాగే బరువులూ, బాధ్యతలూ లేకుండా తిరిగినవాణ్ణే… అందమైన కలలు కన్న వాణ్ణే… ఆ కలలు రంగు రంగుల మబ్బుల్లాంటివి… వాటిని చూస్తూ ఉంటేనే ఆనందం. పట్టుకొందామంటే చేతిలోకి ఏమీ రాదు.
క్రమక్రమంగా మనుష్యులు రాసాగారు. బురఖాలు ధరించిన ముస్లిమ్ స్త్రీ లిద్దరూ, స్కూలు పిల్లలు ముగ్గురూ, మరో పది పదిహేను మంది వచ్చారు.
“రెండు రోజుల నించి తిండి లేదు. ఒక్క పైసా ధర్మంచెయ్, దొరా ! నీ కాల్మొక్త.”
తల తిప్పి చూశాను. నాకు పరిచయమైన ముసలవ్వ ఎదురుగా నిలిచి ఉంది. అప్పడప్పుడు తానక్కడికి రావడం, నేను తనకి ఒకటో రెండో పైసలు వెయ్యడం జరుగుతూనే ఉంటుంది.
తనని చూసినప్పడల్లా నాకు పండి రాలిపోబోయే ఆకు గుర్తుకు వస్తుంది. జీవితంలో ఆమె గడించిన అనుభవాల్లా ఉన్నాయి ఆమె ముఖం మీది ముడతలు…
ప్రపంచంలోని దరిద్రాన్నంతా మోస్తున్నట్టు వంగిపోయి ఉంది ఆమె నడుం. దీనాతిదీనంగా చూస్తున్న ఆమె కళ్లలోకి చూశాను. ఇంత ముసలితనంలోనూ అంత నికృష్టంగా ఎలా బతకగలుగుతూందో!
నేను పర్సు తీయబోయి హిప్ పాకెట్లో చెయ్యి పెట్టేసరికి నోట్ల పాకెట్టు తగిలింది. దాన్ని తిరిగి హిప్ పాకెట్లోనే పెట్టేసి, షర్ట్ జేబులోనించి పర్సు తీశాను. కొన్ని రూపాయి నోట్లూ ఒక అర్థ రూపాయిూ, కొన్ని పదిపైసల బిళ్లలూ ఉన్నాయి.
చిన్న పైసల కోసం వెతుకుతున్నాను. ముసలమ్మవైపు చూశాను. కళ్లలో దైన్యాన్ని నింపి ఆశగా నావైపు చూస్తూంది.
“నీ కాల్మొక్త బాన్చన్” అంది.
“బాన్చన్” అంటే నీ బానిసను అని… వీళ్లకి దాని అర్థం తెలుసా?
“చిల్లర లేదవ్వా” అనబోయి తన మొహం చూసి పర్సులోంచి పది పైసలు తీసి తన బొచ్చెలో వేశాను.
“వెయ్యేళ్లు చల్లగుండాల తండ్రీ” అంది చెయ్యెత్తి దండం పెడుతూ…
“పోనీలే… మసిలిలమ్మ నా పేరు చెప్పుకుని ఇవాళింత తింటుంది” అనుకొన్నాను.
“అన్నట్టు ఈ అవ్వతో ఓ కుర్రా డుండేవాడు కదూ! ఏమయ్యాడు చెప్మా!” అనుకొన్నాను.
“అవ్వా నీతో ఓ పిల్లా డుండేవాడు కదూ? ఏడీ వాడు? నీ కొడుకా?” అని అడిగాను.
“కాద్దొరా!నా మన్మడు. కూతురు సచ్చిపోయింది”.
“అలాగా! ఇవాళ నీతో రాలేదెందుకు?”
ఈ అవ్వ సరిగ్గా నడవలేదు. ఇంతకు మునుపు ఆ కుర్రాడు అవ్వని చెయ్యి పట్టుకొని నడిపించడం, రోడ్డు దాటించడం చేసేవాడు.
“ఆ పోరడు పారిపోయిండు దొరా”.
“పాపం నీ కిప్పుడెలాగ?”
మసలమ్మ ఏమీ జవాబు చెప్పలేదు. ఏదో గొణుక్కుంటూ పక్కవాళ్లని బిచ్చం అడగటానికి వెళ్లిపోయింది.
నేను ఈ ముసలవ్వకి పది పైసలు వెయ్యడం చూస్తే రాజారావు ఏమనేవాడో?
ఒక రోజు నేనిలాగే ఎవరికో పదిపైసలు వేస్తే మా ఇద్దరి మధ్యా జరిగిన సంభాషణ గుర్తుకు వచ్చింది.
“ఒరేయ్, నువ్వు తనకి దానం చెయ్యడం జాలివల్ల కాదురా? నువ్వు జాలిపడ్డావని తను అనుకోవాలని… అలాగని నీ మనస్సుని కూడా నమ్మించడానికి ప్రయత్నిస్తావు” అన్నాడు రాజారావు
“వెధవ పది నయా పైసలకోసం కక్ముర్తి పడతామా? అలాంటివి రోజుకు ఎన్నిఖర్చుచేస్తున్నామో!”
“అదుగో, అందుకే నేనంటాను నిన్ను నువ్వే మోసం చేసుకుంటున్నావని! నీ మనసు మీద నువ్వు కప్పుకున్న ముసుగు తీసి చూడు, నీకే తెలుస్తుంది. నిజానికి నువ్వెంతో ధర్మ ప్రభువువని తన మనస్సులో ఏర్పడిన భావం చెరిపెయ్యటం నీ కిష్టం లేదు. ఇష్టం లేదనేకంటే ధైర్యంలేదనడం బాగుంటుంది”.
“ప్రతిదానికీ ఇలాంటి అర్ధాలు తీస్తే ఇంక బాగుపడ్డట్టే ! ఏదో తనని చూసి జాలి పడీ…”
“ఛస్! జాలి అన్నమాట నా దగ్గర వాడకు. నిన్ను నువ్వు తృప్తి పరచుకోడానికి వాడుతున్న అందమైన మాట అది. అయినా వీళ్లకి ధర్మం చేస్తే వీళ్లు నీకు కృతజ్ఞత చూపిస్తారనుకోవడమేమిటి? నువ్వు వాళ్లపట్ల జాలిపడ్డట్టు ఎలా నటిస్తున్నావో వాళ్ళూ నీ పట్ల కృతజ్ఞత చూపిస్తున్నట్టు అలాగే నటిస్తారు. అంతా నటనే. అలా అని ఇద్దరికీ తెలుసు కాని ఎవరికి వారే తాము నటించడం లేదనీ తృప్తి పడతారు”.
“నీకు మనస్సనేది లేదురా! కళ్లులేని వాళ్లనీ, కాళ్లు లేని వాళ్లనీ చూస్తే నీకు జాలెయ్యదూ? నీలాగ ఆలోచిస్తే అందరూ మోసగాళ్లుగానే కనపడతారు. అయినా మనుషుల్లో ఉన్న మంచితనాన్నే చూడాలి కాని వాళ్లలో ఉన్న స్వార్ణాన్నీ కుళ్ళునీ చూస్తే ఎలా?”
“అంటే ఏమిటి నీ ఉద్దేశం? ఒక దొంగ ఉన్నాడనుకో. వాడు దొంగతనం చెయ్యడం చూస్తూ కూడా, పాపం, వీడు దొంగతనం చేసినా మంచివాడు. వీణ్ణి దొంగగా చూస్తే మనమూ చెడ్డవాళ్ల మయిపోతామని చేతులు కట్టుకు కూర్చోవాలా?” వెటకారంగా అన్నాడు.
“అలా అని నేనన్నానా? వాడు చేసే పని చెడ్డదే కాని వాడి మనసు చెడ్డదో కాదో చూడాలి. ప్రతి మనిషికీ ఉన్న మనసే వాడికీ ఉంటుంది. అందులో మంచీ ఉంటుంది. చెడూ ఉంటుంది. అయితే అవి ఓ పాలు ఎక్కువ తక్కువలు కావచ్చు. వాటిలోఉన్న మంచినే ఎందుకు చూడకూడదు? వీలైతే చెడును కూడా ఎందుకు మంచిగా మార్చకూడదు?”
“భేష్ లెక్చర్ బావుంది”.
“నీ కన్నీ పరిహాసంగానే కనిపిస్తాయి. మన మనస్సొక అద్దం లాంటిది. అది వంకరటింకరగా ఉంటే అందులో పడ్డ ప్రతిబింబాలు కూడా వంకర టింకరగానే ఉంటాయి”.
“ఉపమానం బాగుంది. ఏ పత్రికలో చదివావు?” అన్నాడు సిగరెట్ నుసిరాలుస్తూ నిర్లక్ష్యంగా…
“నీకు చెప్పి లాభం లేదు.” అన్నాను విసుగ్గా…
“అది కాదయ్యా మనస్సు అద్దం లాటిదని ఒప్పుకొన్నాను… అది వంకర టింకరగా ఉంటే బాగుచెయ్యగలం కాని అందులో పడ్డ నీడల్ని సరిచెయ్యలేం కదా! ఎటొచ్చీ అందులో పడ్డ నీడలన్నీ అందంగా ఉన్నాయనుకోడమే మనల్ని మనం మోసం చేసుకోవడం”.
అక్కడికి ఆ సంభాషణ ఆగిపోయింది.
“ఆ ఫూల్ ఇప్పుడిక్కడ లేకపోవడమే మంచి దయింది” అనుకొన్నాను.
ఆ ముసలమ్మ ఇంకా అడుగుతూనే ఉంది. నాలాంటి వాళ్లు కొందరు డబ్బు వేస్తున్నారు. లేనివాళ్లు తనవైపు చూడటానికి ధైర్యంలేక ఎటో చూస్తున్నారు. ఇంతలో బస్సు వచ్చింది. అంతవరకు క్యూలో నిలుచున్న వాళ్లందరు ఒకరి నొకరు తోసుకొంటూ, దిగేవాళ్లని దిగనియ్యకుండా బస్సెక్కడానికి ప్రయత్నించసాగారు.
నిజానికి అక్కడున్న మనుషులందరూ బస్సులో ఎక్కినా కొన్ని సీట్లు మిగులుతాయి. అయినా ఎవరికి వారు ముందెక్కాలని తొందర!
ఆ తొందరలో బస్సెక్కడంలో ఆ నలుగురు కాలేజీ అమ్మాయిల్లో ఒక అమ్మాయిని నేను తోసేశాను.
“సారీ” అన్నాను. నా వైపు కోపంగా చూస్తూ బస్సెక్కింది. మా ఇద్దర్లో తప్పెవరిదో నాకర్ధమవలేదు.
బస్సు కదిలింది. నా పక్కనో ముసలతను కూర్చొన్నాడు.
“సరోజినీ దవాఖానాకు పోద్దా?”
“పోతుంది“
“నువ్వేడకి పోతున్నవ్?”
“మెహిదీ పట్నానికి తాతా”
“రెండు రోజుల బట్టి కంటెంబడి ఒకటే నీల్కార్తన్నయి.”
“ఉహూ!”
“మా బిడ్డ సెప్పిండు, సరోజిని దవాఖానాకు పో అయ్యా ఆడ కన్నునయం చేత్తరని”.
“ఊc.”
“కంట్ల ఇంజచ్చ నిత్తరంట కదా?”
“ఏమో తెలీదు” అన్నాను విసుగు సాధ్యమైనంతవరకు కప్పిపుచ్చుకొంటూ…
చుట్టూ చూశాను ఎవరైనా మా వైపు చూస్తున్నారేమోనని…
అందరి కళ్ళూ పరిహాసంగా మావై పే చూస్తున్నట్లనిపించింది.
“ఇతనెక్కడ దాపురించాడురా, బాబూ’ అనుకొన్నాను.
మళ్లా రాజారావుతో అన్న అద్దం ప్రతిబింబం మాటలు గుర్తు వచ్చి సిగ్గుపడ్డాను.
రాజారావంటాడు.. “ఒరేయ్, అందర్నీ సంతోషపెట్టాలనీ, అందరి దృష్టిలో మంచివాళ్లమై పోవాలనీ మన వ్యక్తిత్వాన్ని చంపుకోవడం మనని మనం బానిసలుగా చేసుకోవడమేరా! మనం మంచి అనుకొన్నది చేయడానికి కొందరి దృష్టిలో చెడ్డవాళ్లమై పోయినా ఫర్వాలేదు.”
“ఇంకొకరికోసం స్వార్గాన్ని త్యాగం చెయ్యడంలో ఉన్న ఆనందం నీకు తెలీదురా.”
“నువ్వు స్వార్గాన్ని త్యాగం చెయ్యడం వల్ల ఆనందం కలుగుతూందా? స్వార్గాన్ని త్యాగం చేస్తున్నావని ఇతరులు గుర్తించడం వల్ల కలుగుతూందా? ఏది నిజమో నీ మనస్సుకే తెలుసు. ఇంకో సంగతి. స్వార్థ త్యాగం, వ్యక్తిత్వాన్ని చంపుకోడం ఈ రెండిటి మధ్యా చాలా బేధం ఉంది. నువ్వు రెండోది చేస్తున్నావు కాని దానివల్ల మొదటిదాన్ని సాధించలేక పోతున్నావు.”
నాంపల్లి బస్టాప్ వచ్చింది. అక్కడ కొందరు దిగిపోయారు. చాలా మంది ఎక్కారు…
నా సీటు పట్టుకొని ఒక పదహారు పదిహేడేళ్ల అబ్బాయి నిల్చొన్నాడు…
వీడినెక్కడో చూసినట్టుంది. ఆC అవును. వీడే ఆ ముసలమ్మ మనవడు…
ఒత్తు కనుబొమ్మలూ, దుబ్బు జుత్తు, లావు పెదవులూ.. ఈ వెధవే ఆ ముసలమ్మని వదిలేసి పోయాడు…
ఇలాంటి వాళ్లకి జాలి, దయ అనేవి ఉండవు కాబోలు! దరిద్రం తాండవించే చోట ప్రేమాభిమానాలు కరువవుతాయేమో !
“ఏమోయ్’ పిలిచాను.
తిరిగి చూశాడు. తరవాత గుర్తుపట్టి నెమ్మదిగా సలాం చేశాడు.
“ఏమయ్యా మీ అవ్వని వదిలి పారిపోయేవటగా?”
“అవున్దొరా.”
“పాపం, మసిలిది ఒక్కర్తీ ఎలా ఉంటుందనుకున్నావోయ్? కళ్ళుకూడా సరిగ్గా కనిపించవు కదా.”
తల వంచుకొన్నాడు.
“ఏం, జవాబు చెప్పవ్? ఇప్పడేం చేస్తున్నావ్?”
“కూలిపన్దొరా”…
“హాయిగా ఇక్కడ నీ మానాన నువ్వు తిరుగుతూంటే ఆ ముసలవ్వని చూసేదెవరు? నీకు బాధగా లేదురా అలా తనని వదిలి వచ్చేయడానికి?”
వాడు తల మరింత కిందికి దించుకొన్నాడు. నా కాళ్లమీద టప్ టప్మని నీళ్లు పడ్డాయి. గతుక్కుమన్నాను. వీడేడుస్తున్నాడా? వీళ్లకి కూడా ఏడుపు వస్తుందా?
తరవాత వాడు మెల్లిగా కళ్లు పైకెత్తాడు.
“నాకు బిచ్చమెత్తి బతకటం ఇట్టం లేద్దొరా, నౌకరీ చూసుకొంటనంటే మాయవ్వ వద్దు పొమ్మంటది… ఎప్పడు దానెంబడె ఉండమంటది… ఇట్ట నాబంలేదని పారిపోయిన. మొన్న దానికాడికి బోయిన. ఒక రూపాయియ్యబోతే తీస్మోలే. ఇసిరి కొట్టింది”.
నేనాలోచిస్తున్నాను. ఇంకొకరిదగ్గిర బిచ్చమెత్తి డబ్బులు సంపాదించడంలో ఆమెకి అభిమానం లేదుకాని, కష్టపడి వీడు సంపాదించి తెచ్చిన డబ్బు పుచ్చుకోడానికి అభిమానం అడ్డువచ్చింది. వీడు తన స్వార్థం తాను చూసుకొన్నాడను కొన్నాను. మరి వీళ్ళిద్దర్లో స్వార్ధ పరులెవరు?
“ఈడ ద్వారకొటల్లో సర్వరు పని కాళిగుందట, చూద్దామని పోతాన్న”
వాడి స్థాపు వచ్చింది. దిగబోయాడు. నా పర్సులోంచి పది పైసలు తీసి వాడి చేతిలో పెట్టాను.
“వద్దు దొరా! నే నిప్పుడు అడుక్కొనేటోడ్ని కాదు” అని డబ్బులు తిరిగి నా చేతిలోపెట్టేశాడు. రాజారావు పక్కన లేకపోవడం మంచిదయింది…
ఉంటే ..”నీ మంచితనం వీడిదగ్గర చాటుకొందామనుకొన్నావు! పాపం, వాడు దానికి అవకాశం కలిగించలేదు!” అని ఉంటాడు.
మెహిదీపట్నంలో బస్సు దిగాను. ఈ రోజు మనస్సంతా ఎందుకో చిరాగ్గా ఉంది. ఈ వేళ జీతాలందిన రోజు! ఎంతో సంతోషంగా ఉండవలసిన రోజు!
శాంత గుమ్మంలోనే నిల్చొని ఉంది.
“అమ్మయ్య వచ్చారా! తొందరగా వస్తానని ఇంకా ఎందుకు రాలేదా అని బెంగపడి చస్తున్నాను.”
“అబ్బో ఎంత ప్రేమ నేనంటే ఫస్టు తారీఖు కదూ!”
“బావుంది” అంటూ మూతి తిప్పతూ లోపలికి వెళ్లింది.
“ఇవేళ నేనేం తెచ్చానో చెప్పుకో చూద్దాం”
“పువ్వులూ, స్వీట్లూ, ఇంకా అదిగో సంచిలో కనపడుతున్నాయిగా కూరలు. ఇవేగా ఎప్పడూ ఫస్టు తారీఖున తెచ్చేవి”
“ఊహూC.! ఇంకోటి తెచ్చాను.”
“మీరే చెప్పండి, బాబూ, నాకిప్పుడు ఓపిక లేదు.”
సంచీలోంచి చీర తీసి ఇచ్చాను…
“అబ్బో ఎప్పడూ లేంది ఏమిటి ఈ వేళ నా మీద ఇంత ప్రేమ పుట్టుకొచ్చింది” అంది మురిపెంగా చీర చూసుకొంటూ,
“అది సరేకాని అసలయింది తియ్యండి. జీతం డబ్బు లెక్కడ పెట్టారు?”
“ఇదిగో , అదీ తీస్తాం. నేనేం దద్దమ్మని అనుకొన్నావా? పర్సులో కొంత డబ్బుంచి మిగతాదంతా వెనక జేబులో పెట్టాను.”
వెనక జేబులో చెయ్యి పెట్టాను. గుండె గుభేలు మంది. అందులో జీతం డబ్బుల్లేవు. నేను గాభరాగా వెతకటం చూసి శాంత మరింత గాభరాగా అడిగింది…
“ఏమండీ, ఏమయింది?”
“ఈ జేబులోనే పెట్టాను శాంతా, బాగా గుర్తు. ఇప్పడు చూస్తే లేవు.”
“సరిగ్గా చూడండి. పర్సులో పెట్టారేమో!”
పర్సులో చూశాను. నాలుగు రూపాయలూ, కొంత చిల్లరా ఉన్నాయి.
“లేదు పర్సులో పెట్టలేదు. వెనక జేబులోనే పెట్టాను. బాగా గుర్తు.”
సంచీలో వెతికాం. కూరగాయలన్నీ తిరగబోసి చూశాం. చీర మడత విప్పి చూశాం. ఉండబట్టలేక ఆఖరికి స్వీట్ పాకెట్ కూడా విప్పి చూశాం.
“మన పిచ్చి కాని వీటన్నిటిలోను ఎంత వెతికినా దొరుకుతాయిటండీ! ఏ వెధవో కొట్టేసి ఉంటాడు. ఎన్నిసార్లో చెప్పాను జాగ్రత్తగా ఉండమని. నా మాటంటే మీ కంత నిర్లక్ష్యం.”
“వెళ్లి పోలీస్ రిపోర్టు ఇచ్చి వస్తాను.”
“వెళ్లండి. అయినా వస్తువు లేవయినా పోతే పోలీస్ రిపోర్టు ఇచ్చినా లాభం. డబ్బులు పోతే మళ్ళా దొరుకుతాయిటండీ!”
“సరే… నే వెళ్ళొస్తా తలుపేసుకో”.
వచ్చినట్టే మళ్ళా బయలుదేరాను.
ఎవరు తీసి ఉంటారు? ఎవరు తియ్యడాని కవకాశముంది? బస్సులో పోయి ఉంటుందా?
నేను బస్సు స్టాపుకి వచ్చిన దగ్గిరనుండి జరిగిన సంఘటనలు గుర్తు తెచ్చుకొన్నాను.
మొదట ఓ తల్లీ, కొడుకూ వచ్చారు. వాళ్లు తియ్యడాని కవకాశం లేదు. ఏమో చెప్పలేం! ఈ మధ్య కొందరాడవాళ్లు పిల్లల చేత దొంగతనాలు చేయిస్తున్నారట. చూడ్డానికి గౌరవస్థుల్లాగే ఉన్నారు. అయినా మెరిసేదంతా బంగారం కాదు కదా!
క్యూలో ఆ అమ్మాయి నన్ను తోసేసిందిగా! ఆవిడ గారు కాలేజీలో చదువుతూందో జేబులు కొడుతూందో ఎవరు చూశారు? నలుగురూ కట్టకట్టుకొని ప్లాన్ వేసుకొని వచ్చి ఉంటారు. ఇక పోతే ముసలమ్మ! అవును! ముసలమ్మ నాకు దగ్గరగా వచ్చింది. అప్పడు నేను జేబులోంచి పర్పు తియ్యబోయి, హిప్ పాకెట్లోంచి నోట్ల పాకెట్ తీశాను. అప్పుడామె చూసింది. నేనింకో వైపు చూడ్డంలో మెల్లిగా లాగేయలేదు కదా? మొన్న ఇలాగే ఎవర్తో మసిలిది ఒకడి జేబు కొట్టేస్తూంటే పట్టుకొన్నారట. చెప్పలేం ఎవరెటువంటివారో?
నేను వట్టి వెధవని. పాపం మసిలిది కదా అని ముందూ వెనకా చూడకుండా ధర్మం చేశాను.
బస్సులో ఆ మసిలమ్మ మనవడు నా పక్కనే నిల్చొన్నాడుగా! వాడు చేసినా చెయ్యచ్చు. నా పక్కనే నన్ను తగులుతూ నిల్చొన్నాడు.
వెధవకి అడుక్కోడానికి నామోషీ కాని ఇలాంటి పనులు చెయ్యటానికి తయారు! ఆ బస్సులో ముసలా డొకడు దాపురించేడు. అతన్ని మాత్రం ఎవరు నమ్మమన్నారు? అంతా ఒక్కలాంటివాళ్లే దొంగబుద్దులూ, కుళ్లు మనసులూ….
పోలీస్ రిపోర్టు ఇచ్చి వచ్చాను. నెల్లాళ్లు కష్టపడి సంపాదించిన నాలుగు వందల యాభై రూపాయలూ పోవడానికి నిమిషం పట్టలేదు. అందులో నాలుగాదివారాలూ ఓవర్టైమ్ చేసి సంపాదించిన డబ్బుకూడా ఉంది.
మరునాడు కాళ్ళీడ్చుకుంటూ ఆఫీసుకి వచ్చాను. నేను సీట్లో చతికిలబడ్డ తరవాత రాజారావు నా దగ్గిరికి వచ్చాడు.
“ఏమయ్యా, మహానుభావా, ఏమిటి సంగతి? ఇంట్లో కొంచెం ఎక్కువ తిని వచ్చావేమిటి??
“జీతండబ్బు మొత్తం పోయి నేనేడుస్తుంటే నీ హాస్యాలేంటి మధ్యన?” విసుక్కొన్నాను.
డబ్ము పోయిందన్న మాట వినగానే చూట్టూరా పనిచేసుకుంటున్న మరో నలగురైదుగురు చూట్టూ మూగారు, ఏమయిందేమయిందంటూ…
నిన్న జరిగిన సంగతి అంతా చెప్పాను. అందరూ తలొక సలహా ఇచ్చారు.
“పోలీస్ రిపోర్టిచ్చారా?”
“ఆర్.టి.సి. వాళ్ల దగ్గిరకి వెళ్లి ఆ బస్సులో వెతికించలేకపోయారా?”
“పోన్లెండి, నాలుగురూపాయలై నా వేరుగా ఉంచారు, బొత్తిగా క్షవరమై పోకుండా”
మేనేజర్ రావడంతో అందరూ తమ తమ సలహాలు ఆపేసి ఎవరి సీట్లో వాళ్లు కూర్చొన్నారు.
మధ్యాహ్నం లంచవర్లో రాజారావు నా సీటు దగ్గిరికి వచ్చాడు.
“లేవయ్యా లే… కడుపులో కొంచెం పడితే మనసులో గుబులు కొంత తగ్గుతుంది”.
“ఇప్పడు నేను తిన్నా గొంతు దిగదు”.
“ఎవడ్రా వీడు! ఆఫ్టరాల్ కొంత డబ్బు పోయినందుకే ఇలా ఏడుస్తే ఎలా! రా రా’ అంటూ బలవంతంగా నన్ను కాంటీన్కి లాక్కుపోయాడు.
కాంటీన్ లో ఇడ్లీ తింటూ నేనన్నాను, “ఆ ముసలమ్మో దాని మనవడో తీసి ఉంటారని నాకు గట్టి నమ్మకంరా.”
“ఆ ముసలమ్మ పాపం, మూడు కాళ్లది కదురా! అయినా తనమీద నీకెందు కనుమానం వచ్చింది?” నా కళ్ళ లోకి చూస్తూ అడిగాడు.
“మొదట నేను వీళ్లని అమాయకులనే అనుకొన్నాను. ఇలాంటి వాళ్లందర్నీ అమాయకులనుకోవడం మనదే పొరపాటు.”
“అయితే నా మాట ఒప్పుకొన్నానంటావు?”
నేనేం జవాబు చెప్పలేదు. తరవాత కాఫీ తాగుతూ అన్నాను :
“ఆ గుంట వెధవ మాత్రం తక్కువ తిన్నాడా? వెధవ నా మీద వాలిపోతూ నిల్చొన్నాడు. వాడు దొంగతనం చేస్తాడని ఎవరనుకొంటారు? నేనలా అనుకొనేవాణ్ణి కూడా కాదు. జాలి అనే బలహీనత ఒకటి ఏడ్చింది కదా!”
“నీసంగతి నాకు తెలీదూ?” వెటకారంగా అన్నాడు. నేనతన్ని పట్టించుకోకుండా అన్నాను.
“ఆమెకేమో వాడు తన వెంటే ఉండాలనీ, అడుక్కొని సంపాదించిన డబ్బు తన చేతిలోనే పొయ్యాలనీ దుగ్ద వీడికేమో ఈ మసిలమ్మ పీడ వదిలితే చాలు, విచ్చలవిడిగా తిరగొచ్చని బాధ!”
“ఇద్దరి కిద్దరే నంటావు?”
“వీళ్లిద్దరే నేమిటి? చూస్తే అందరూ అలాగే కనపడుతున్నారు. మొట్టమొదట బస్సుస్టాపుకి ఒకావిడ వచ్చిందిలే. ఆవిడ వెనుక ఓ కుర్రాడు. ఈ మధ్య పెద్దవాళ్లు పిల్లలచేత దొంగతనాలు చేయిస్తున్నారటగా? ఆవిడ ఆ కుర్రాడి చెవిలో మెల్లిగా ఏదో చెప్పింది కూడాను.”
“ఆ కుర్రాడి కెన్నేళ్లుంటాయి?”
“మూడు నాలుగేళ్లుండవచ్చు.”
రాజారావు పకపకా నవ్వాడు.
“నాలుగేళ్ల పిల్లాడు జేబు ఎలా కొట్టేయ గలడనుకొన్నావ్? అసలు వాడికి నీ జేబు అందుతుందా?”
నేను ఉడుక్కొన్నాను.
“పోనీ, వాళ్ల నొదిలేయ్. వాళ్ల తరవాత నలుగురైదుగురు అమ్మాయిలు వచ్చారు. చూడ్డానికి కాలేజీ సూడెంట్సు లాగే ఉన్నారు. ఒకటే వికవికలూ, పకపకలూ. బస్సెక్కుతున్నప్పడు ఒకమ్మాయి నన్ను గుద్దేసింది. పైగా నేను సారీ చెబితే నావైపు రుసరుస లాడుతూ చూసింది.”
“అయితే ఆ అమ్మాయి తీయడానికవకాశం ఉందంటావు?”
“చెప్పలేం… ఆ బస్సులో నా పక్కన ఓ ముసలాయన దాపురించాడులే!”
“ఇంకేం? వాణ్ణీ నీ లిస్టులో చేర్చేయ్.”
**********************************************************
సాయంత్రం అయిదవుతుండగా ఇద్దరం బయటికి వచ్చాం. నిన్నట్లా ఈ రోజు బస్టాపు నిశ్శబ్దంగా లేదు. స్కూలు పిల్లలతోటీ, ఉద్యోగస్థులతోటీ కిటకిట లాడుతూంది.
ఇద్దరం వెళ్లి క్యూలో నిల్చొన్నాం.
“దొరా!” వెనక్కి తిరిగి చశాను.
ముసిలమ్మ! ఆ మసిలమ్మే నిల్చునుంది.
“ఇట్లరా దొరా!”
అసలామె పిలవకపోయినా నేనే వెళ్లి నాలుగు జాడించేద్దును.
ఆమె కొంగులో దోపుకున్న నోట్ల కట్ట జాగ్రత్తగా నా కందించింది. “ఇది నీదేనా, దొరా?”
ఆత్రంగా తన చేతిలోంచి పాకెట్ లాక్కొన్నాను.
“నీ దగ్గిరికి ఎలా వచ్చిందీ?”
డబ్బు దొరికిన సంతోషంలో కోపం తెచ్చుకోడం కూడా మరిచిపోయాను.
“నిన్న నువ్వు దీన్ని నీ జేబునుంచి తీసినవు కద్దొరా? బస్సెల్లినంక చూసినా, ఈడిది పడున్నది. నీ యవ్వ ఇదాదొర్దే అన్కొన్న. నిన్న నా మన్మడొచ్చిండు. ఇదాదొర్దిదిరా అని చూపిన. ఇప్పడెల్లి ఇచ్చొద్దమన్నడు. నువ్వేడుంటవో తెల్వదు గంద. నువ్వు రోజూ ఈడకే వత్తవు. ఇయ్యచ్చని బద్రంగ దాచిన. డబ్బంతా ఉన్నదా దొరా?”
నేను ఆమె మాటల్ని పూర్తిగా వినలేదు…
నేను వీళ్లని గురించి ఎలా ఆలోచించాను! వీళ్లంతా స్వార్థపరులు… కుళ్ళు మనుషులు… దొంగవెధవలు…
మనస్సు అద్దం లాంటిదని రాజారావుతో అన్నాను….
నా మనస్సెలాంటి అద్దం? వంకరటింకరగా ఉందా? నున్నగా ఉందా?
అందులో పడ్డ ప్రతిబింబాలన్నీ వంకరగా ఉన్నా అందంగా ఉన్నాయని భ్రమపడ్డాను.
ఇంక కళ్లు తెరవాలి. అద్దాన్నే నునుపు చేసుకోవాలి!

Share Button